Menu

Uitgelicht:

Tijd voor ideologie, tijd voor een leefbaarheidsoffensief

Marien van Schijndel
9 november 2018 , 385x gelezen

Ik lees in de Volkskrant dat kwetsbare wijken weer terug bij af zijn. Ik kijk ‘s avonds naar het journaal en ik zie een vertegenwoordiger uit de wereld van woningcorporaties, die uitlegt dat dat mede komt door landelijk beleidsmaatregelen. Even later zie ik minister Ologren reageren. ‘We zijn er van op de hoogte, maar het aantal van 40 achterstandswijken is terug gebracht tot 20. Ik vond het nogal een luchthartig antwoord. Het deed me denken aan de dokter die ‘s morgens de echtgenote van een die nacht overleden patiënt bezoekt. Hij wil medeleven tonen met de vrouw, die hem vertelt over de doodsstrijd van haar man, die voor zijn laatste ademstoot erg in bed lag te zweten. De arts zegt: ‘maar zweten is erg goed hoor mevrouw’. Ik zou wensen dat de minister meer urgentie uit zou stralen.

Er groeit een onoverbrugbare tweedeling in de samenleving

Want we hebben het niet alleen over 40 of 20 wijken die opvallen. Ook op het platteland vinden we, weliswaar kleiner van omvang, maar vaak even schrijnend, buurtjes en straten waar de sociale problemen zich steeds verder opstapelen.  Een vergaarbak van problemen. Hoe gaan we daar mee om? Het is een vraagstuk dat een pro-actieve sociale aanpak vraagt. De woningmarkt is totaal overspannen door een overmaat aan liberalisering. Er groeit razendsnel een onoverbrugbare tweedeling in de samenleving, waarin de meest kwetsbaren het kind van de rekening zijn en blijven omdat zij op  aak gebrekkige maar goedkope huisvesting zijn aangewezen. Dat stelt ook opbouwwerk voor ferme keuzen. Blijven we leunen in het WMO doktersmodel, waarin het individu een probleem heeft waarbij wij u wel kunnen helpen? Of worden we weer generalisten en verbinders  die mensen ondersteunen bij het sociaal functioneren? Niet alleen corporaties maar ook opbouwwerkers moeten de noodklok luiden. 

Tijd voor een leefbaarheidsoffensief 

Tijd voor een leefbaarheidsoffensief, waarin corporaties en op opbouwwerkers weer vanzelfsprekende partners worden. Dat kan niet zonder ideologische keuzen. Ik stel voor dat we daar eens een verkennende conferentie over organiseren tussen corporaties en opbouwwerkers in een inspirerende omgeving. Ik stel als inspirerende lokartikel ‘het Schip’, het museum van de Amsterdamse school. Vaak wordt de Amsterdamse school alleen afgeschilderd als een architectuurstroming. Wie zich in de omgeving - en in dit museum laat rondleiden, ervaart echter een inspirerende omgeving waarin een door ideologie gedreven verheffingsideaal handen en voeten kreeg in huisvesting, hand in hand met het creëren van socialere voorwaarden voor een menselijk bestaan. Ja, het is weer tijd voor ideologie:  in de corporatiewereld én in het welzijnswerk. Als de problemen zich op blijven stapelen is voor luchthartigheid geen plaats. Wie doet er mee?

Reacties

Bekijk al het nieuws uit je buurt ยป